مسئله هبوط حضرت آدم و حوا (ع) بر روی زمین و خروج‌شان از بهشت به‌دلیل تناول از درخت ممنوعه همواره یکی از مباحث مهم میان مفسرین شیعه و سنی بوده است. ظاهر آیاتی که داستان حضرت آدم(ع) را در قرآن بیان می‌کنند دلالت بر این مطلب دارند که خروج حضرت آدم از بهشت به‌علت نافرمانی او از نهی الهی بود و ایشان مرتکب معصیت شده و به همین سبب از بهشت خارج شدند. از طرفی یکی از ضروریاتی که در علم کلام، متکلمین مورد بحث قرار می‌دهند، عصمت و لغزش‌ناپذیری انبیاء می‌باشد، تعارض عصمت انبیاء با نافرمانی حضرت آدم و ظاهر آیات قرآن، نویسنده را بر آن داشت با شیوه توصیفی تحلیلی نظریات مفسرین شیعه و سنی را مورد مطالعه و بررسی قرار داده و در پایان شواهدی مبنی بر «ارشادی» بودن نهی در آیه مذکور ارائه دهد که هم سازگار با آیات قرآن کریم می‌باشد و هم مؤیدات روایی برای این نظریه وجود دارد و هیچ‌گونه تعارضی با مسئله عصمت حضرت آدم (ع) ندارد.