راهنمای نویسندگان مقالات
این فصلنامه با توجه به نامی که برای خود انتخاب نموده است رسالت خود را تبیین، تولید و تبلیغ مباحث اعتقادی و معرفتی دین اسلام و مذهب شیعه اعم از شیوههای عقلی و نقلی تعریف کرده است و از زمان تأسیس تاکنون تلاش کرده است که در این مسیر گام بردارد.
با توجه بهعنوان فصلنامه و رسالتی که این مجموعه برای خود تعریف کرده است موضوعاتی را میتواند بپذیرد که در حوزههای اعتقادی و معرفتی با دو رویکرد عقلی و نقلی است.
در این فصلنامه با توجه به رسالتی که برای خود تعریف کردهایم مقالاتی با موضوعات کلام قدیم، کلام جدید، کلام تطبیقی یا مباحث مرتبط با علم کلام مانند فلسفه علم کلام، قواعد علم کلام و دیگر موضوعات مرتبط با حوزه کلام را میپذیریم.
از اساتید، محققان و دانشپژوهان حوزه و دانشگاه درخواست میشود با ارسال مقاله ما را در جهت تحقق اهداف یاری نمایند علاقهمندان میتوانند مقالات خود را از طریق پست الکترونیک pajooohesh.gsm@gmail.com و یا در پیامرسان ایتا به نشانی pajoohesh_1401@ ارسال نمایند.
در ساختار مقاله اجزای زیر به ترتیب قرار میگیرند:
عنوان، چکیده، کلیدواژه، مقدمه، متن اصلی، نتیجهگیری و فهرست منابع.
عنوان: در عنوان مقاله پژوهشی اصل بر اختصار است؛ برخلاف متون آموزشی که عنوان باید توصیفکننده باشد و در آن اصل بر روشن و کامل بیان کردن است نه اختصار؛
چکیده
چکیدۀ مقاله، درواقع عصارهای از تمام مقاله و آمیزهای از طرح موضوع، محتوای مقاله و دستاوردهای پژوهش است. چکیده بین 100 تا 150 کلمه است و پس از کامل شدن پژوهش از دیدگاه سوم شخص نگاشته میشود، گویی شخص دیگری مقاله را خوانده و چکیدۀ آن را بیان میکند. در ضمن چکیده باید یکپارچه و بدون پاراگرافبندی باشد.
کلیدواژه: کلیدواژهها بین 3 تا 5 واژه از مهمترین واژگان مرتبط با محتوای مقاله هستند که باید در انتهای چکیده قرار گیرند.
مقدمه: در مقدمه باید به تبیین مسئله تحقیق و پیشینۀ آن پرداخته شود و سپس اهمیت پژوهش و اهداف آن، مزایای آن نسبت به پژوهشهای پیشین، جنبههای نوآوری و روش پژوهش بیان شود.
متن اصلی: در متن اصلی مقاله که بدنۀ پژوهش است و نگارنده سخن اصلی خود را در آن بیان میکند، رعایت همۀ نکات علمی و پژوهشی لازم است. پرسش، فرضیه، تحلیل متکی بر اتقان علمی و نوآوری، دقّت در نقلها، ارجاع به منابع معتبر، تکیهبر پژوهشهای پیشین و نتیجهگیری از آنها و نظم و ساختاربندی مناسب از مهمترین این نکات هستند.
نتیجهگیری: در بخش نتیجه دستاوردهای پژوهش که حاصل تحلیلها و استدلالهای بیانشده در متن مقاله هستند، دستکم در یک پاراگراف بیان میشود.
فهرست منابع: در فهرست منابع، تمامی منابعی که در متن مقاله به آنها ارجاع دادهشده، به شرح مذکور در «شیوه تنظیم فهرست منابع» آورده میشود. منابع قابل استناد به ترتیب اولویت عبارتند از: کتابهای اصیل اسلامی، کتابهای مرجع درزمینۀ پژوهش موردنظر، مقالات دایرةالمعارفها، مقالات علمی پژوهشی و اجلاسهای معتبر علمی، پایاننامههای دکتری و کارشناسی ارشد، سایتهای معتبر و ...
فهرست منابع در آخر مقاله به ترتیب الفبایی نام خانوادگی نویسنده به شکل ذیل تنظیم گردد:
الف) برای کتاب: نام خانوادگی، نام پدیدآورنده (سال انتشار)، عنوان کتاب، مترجم یا مصحح، محل نشر: ناشر.
ب) برای مقاله: نام خانوادگی، نام پدیدآورنده (سال انتشار، فصل انتشار)، عنوان مقاله، نام مجله، شماره مجله، صفحات.
ارجاع و استناد: کلیۀ ارجاعها و استنادها باید درونمتنی باشند. توضیحاتی که به نظر نویسنده جزو متن اصلی نیست، (مانند معادل انگلیسی، دربارۀ شخص، کتاب یا مکتب، عبارت عربی و ...) تماماً به پینوشت منتقل میشوند.
درج ارجاعات مربوط به منابع در متن بهصورت (نام خانوادگی مؤلف، سال نشر: جلد/صفحۀ کتاب) آورده میشود. مثال: (مطهری، 1377: 1/ 40).
ارجاع به آیات قرآن بهصورت (سوره: آیه) نوشته میشود. مثال: (مؤمنون: 8).
ارجاع به نهجالبلاغه بهصورت (نهجالبلاغه: نامه/خطبه، شماره)