در این مقاله سعی شده تا با تمرکز بر واژهشناسی «لقاء» به مفهوم شناسی ترکیب «لقاءالله» که همواره بهعنوان یکی از موضوعات اساسی در عرفان و اخلاق اسلامی مطرح بوده است رسیده و ضمن بیان تعاریف لغوی واژه «لقاء» تعریف اصطلاحی جامعی در مورد ترکیب «لقاءالله» ارائه گردد. اهمیت موضوع در این است که دانسته شود از نگاه قرآن کریم منکران لقاءالله که به تعبیر خود قرآن اکثریت مردم هستند جزء زیانکاران هستند و در قیامت در عذاب خواهند بود و در مقام ارزشگذاری مسئله باید متذکر شد که لقای الهی بهعنوان غایت خلقت و اوج مقام انسانیت و کمال مطلوب انسان معرفیشده است. روش تحقیق در این پژوهش را میتوان بهجهت توصیف آموزههای دینی در موضوع لقای الهی یک تحقیق توصیفی (در مقابل روش تحقیق تاریخی، تجربی و...) و تحلیلی دانست که درنهایت با مراجعه به منابع گسترده در واکاوی مفهوم شناختی لقای الهی این مقاله به این نتیجه رسید که لقای الهی نمیتواند امری مادی و با لوازم مادی باشد بلکه در این ملاقات باید سنخیت بین طرفین تلاقی لحاظ گردد و الا ملاقاتی رخ نخواهد داد و ازآنجاییکه یکطرف این ملاقات خداوند است باید منزه بودن خداوند از امور جسمانی و عوارض عالم ماده لحاظ شده و چون ملاقی انسان است باید ظرفیت و استعداد درونی او برای این ملاقات در نظر گرفته شود تا از قول به تجسیم و یا قائل شدن به تعطیل پرهیز شود.
