آیه «تطهیر» یا «اهلبیت»، از دیرباز مورد بحث و بررسی دانشمندان فریقین قرار گرفته است. این مباحث را در کتابهای تفسیری و کلامی آنان میتوان پیگیری کرد. یکی از اینها، بحث در مصداق «اهلبیت» بودهاست. نگارنده در این مقاله، پس از بازپژوهی در مصداق «اهلبیت»، در موضوعی نو به طرح مصداق تبعیِ «اهلبیت» پرداخته است؛ مؤمنانی که در نتیجهی پیروی کامل در اعتقادات و اعمال از آن حضرات معصوم و برخورداری از شعاع وجودی آنان، «از اهلبیت» بهشمار آمده و به مقام «مِنّایی» رسیدهاند. دستآورد این پژوهش عبارتاند از: بازتأکید بر مکتب حقّانی اهلبیت(ع)؛ لزوم توجه به اینکه توسل و تمسک به برگزیدگان معصوم الهی و آخرین بازمانده از این خاندان، تنها راه نجات و سعادت است؛ تقویت ایمان به یگانگی و پیوند با معصومان، از طریق شناخت مؤمنان حقیقی که نشان افتخارِ «از ما اهلبیت بودن» را کسب کردهاند؛ جدیتر و مصممترگشتن مهدیباوران در ایفای نقش اساسی و تاریخی خود در مهدییاوری و عدالتگستری، بهسبب اعتقاد و احساس یگانگی با واپسین برگزیده الهی4.
