مفهوم «صدق» از مباحث بنیادین کلام امامیه است که در پیوند با مفاهیمی چون عصمت، تقیه، وحی و حجیت نقل، جایگاهی محوری دارد. این پژوهش با هدف تحلیل ساختار مفهومی صدق در آثار متکلمان متقدم امامیه، همچون شیخ صدوق، شیخ مفید، سید مرتضی و شیخ طوسی با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد درونمتنی انجام شد. بررسیها نشان داد که صدق در این سنت، از سطح فضیلتی اخلاقی فراتر رفته و به بنیانی معرفتی، الهیاتی و روششناختی بدل شده است که انسجام نظام اعتقادی را تضمین میکند. متکلمان امامی، صدق را نهفقط معیار اخلاق فردی، بلکه شرط اعتماد به معصوم، پذیرش روایت و مشروعیت وحی دانستهاند. این مفهوم درباره عصمت، ضامن حجیت گفتار معصوم است؛ در تقیه، با نیت صادقانه سازگار میماند؛ در نقل، معیار وثاقت راوی و محتوا است؛ و در نبوت، رکن اعتماد به پیامآور الهی محسوب میشود. نتیجه پژوهش، بازسازی شبکهای از روابط صدق با مفاهیم کلیدی کلام امامیه است که میتواند به بازخوانی عقلانی این سنت کمک کند.
