در نیم‌قرن اخیر، نظریۀ پلورالیزم دینی یا کثرت‌گرایی دینی، با جذب طرف‌داران فراوان، یکی از مباحث مهم در حوزۀ دین‌شناسی بوده است. این نظریه که ادعا می‌کند حقیقت در ادیان مختلف مشترک است، با استدلال‌هایی همراه بوده که گاه از مغالطه نیز برخوردار بوده‌اند. در مقابل، اندیشمندان، فقها و صاحب‌نظران با استفاده از ادلۀ عقلی و نقلی نقدهای محکم و مستدلی بر این نظریه ارائه کرده‌اند. سؤال اصلی این است که آیا در صورت صحت پلورالیزم دینی، پیروان تمام ادیان مختلف به حقیقت و سعادت دست یافته‌اند یا اینکه تنها یک دین و صراط مستقیم می‌تواند سعادت ابدی انسان را تضمین کند؟ این پرسش زمانی اهمیت می‌یابد که فرض سلامت و عدم تحریف ادیان پیشین منتفی شود. عقل انسان به‌دنبال حقیقتی واحد و خالی از ابهام است و با استدلال‌های عقلی نشان می‌دهد که ادیان گذشته از تحریف و نقصان مبرا نبوده‌اند. بر همین اساس، به اثبات انحصار صراط مستقیم در دین اسلام رسیدیم. همچنین، ادلۀ نقلی از قرآن و روایات، بر حقیقت و برتری اسلام نسبت به دیگر ادیان تأکید و اتمام حجت دارد. در نهایت، این مقاله حقانیت اسلام و نقد نظریۀ پلورالیزم دینی را با اتکا به ادله عقلی و نقلی بررسی کرده است.
